borstkankermaatjes

Graag zou ik een kaarsje laten branden voor mijn lieve vriendin Madeleine uit Houthalen waar ik zoveel uren heb gekaart en gekletst en gisteren is overleden aan kanker.. Voor heel de familie en vrienden veel sterkte toegewenst. En aan EllY en mijn zus Paula die altijd voor ze klaarstonden.

Voor alle kankerpatienten, borstkankermaatjes, lieve bloggers en medemensen een vrolijk Pasen toegewenst.Mijn persoonlijk versjeVoor hen die leven...met stille vragen rond leven en dood.Voor hen die een warme plek zoekenom de kilte van hun ziekte te dragen.In dagen van pijn en eenzaamheid.Voor hen die in onzekerheid leven,schrijf ik deze woorden van troost.Weet dat de horizon meer is dan de einderen dat ver wegzo nabij kan zijn.

Ik heb me al zo dikwijls geergerd aan de manier hoe sommige dokters met patienten omgaan.Ik heb nu onlangs een grote steenpuist aan mijn rechterborst laten uithalen. Ik weet dat ik niet moeders mooiste ben en nogal corpulent ben. Maar moet je daarom de patient zo vernederen. Het is me nu al 2x overkomen dat ze in gedekte termen laten voelen hoe dik je wel bent. Terwijl hij zelf niet van de dunste is.Hij komt binnen, terwijl ik daar half naakt op de tafel ligt tegen zijn assistent al zingend zegt, " spiegeltje spiegeltje aan de wand" enz . Ik weet heel goed dat hij dat op mij bedoeld. Dan zou ik van schaamte zo gaan lopen. Mijn eerst oncoloog- chirurg moest daar ook zonodig een heel demonstratie geven in een kamer met nog 6 andere dokters en verpleegsters hoe dik ik wel was. Dan moet je je daar nog bij uitkleden en laten onderzoeken. Het ergste vind ik nog dat ik zo perplex ben om die niet van repliek te dienen. Heb hiervan toch een aantekening laten maken bij de ombudsman van de kliniek. Is het dan nog te verwonderen dat je zo"n haat krijgt om nog naar een specialist te gaan. Je kunt ze niet over één kam scheren, want sommige dokters gaan wel met respect met je om. Als patient ben je toch maar een nummer , en je voelt je zo al zo klein omdat je afhankelijk bent van hun kunnen. Sommige artsen voelen zich als een God in hun paradijs, en hun wetenschap. Ik kan me heel goed voorstellen waarom sommige patienten niets durven vragen, of te zeggen wat er op hun lever ligt. IK kreeg eens thuis een hele kwade telefoon van een hartspecialist van mijn man, hoe ik het durfde te zeggen dat ik geen uitleg kreeg over zijn toestand over zijn hartkwaal. Terwijl hij juist een week op vakantie was en de andere artsen niets mochten zeggen en het heel serieus bleek te zijn. Je hunkert zo naar een beetje uitleg waar je zo moet naar smeken. Ik vraag alleen aan de dokters stel je gewoon in de plaats van de patient en dan sta je al heel ver. Maar chapau voor de dokters die hun werk wel naar behoren doen en de mensen in hun waarde laten zoals ze zijn.

Bij mijn vorige nieuwsitem gezegd dat ik zoveel last had van een steenpuist in mijn rechterborst. Veertien dagen laten verzorgen met antibiotica en alles was vergeten. Tot verleden week de miserie terug begon. Mijn huisarts stuurde me naar een chirurg om de etter er laten uit te halen, die heeft dat toen nogmaals verzorgd en moest nu maandag terugkomen voor dat goedaardig gezwel eruit te laten halen. Dat ding heeft me al heel wat parten gespeeld. Dus ik maandag naar desbetreffende chirurg die daar een flinke hap uit mijn borst haalde, dichtgenaaid en de klus was geklaard. De draadjes trekken wel tegen,maar als het daar mee ophoud ben ik al te vreden. Zonder die operatie zou die steenpuist nog dikwijls terugkomen verklaarde hij. Ook dit gezwel wordt opgestuurd naar het lab of het goedaardig is . Hiermee wens ik al mijn mede bloggenoten een zeer behouden 2008 toe, met veel gezondheid en goed nieuws. Bedankt bloggers om jullie steun dat ik het hele jaar heb mogen ervaren.

Ik kreeg een e-mailtje van jean hellemans , dat hij naar lotgenoten op zoek is bij mannenmet borstkanker. Er wordt zoveel gesproken over borstkanker bij vrouwen, en voelen de mannen zich in de kou staan. Ja, zit maar bij een gynecologe als man tussen al die vrouwen om je te laten onderzoeken voor borstkanker. Jean zou het ook fijn vinden mochten we eens bijeenkomen in center parcs voor een dag en waar we kunnen praten over onze perikelen. Ik denk dat niet alleen borstkankerpatienten hier over willen praten, maar ook andere kankerpatienten. Maar hoe krijg je zoiets georganiseerd. Ondertussen wil ik zeggen dat het uitstekend gaat met mij, alleen heb ik een GROTE steenpuist in mijn rechterborst gehad. Tegen dat die uitgebroken was , heb ik alle sterren van de hemel gezien. Kon niet slapen omdat ik niet wist hoe mijn arm te leggen van de pijn. 14 dagen laten verzorgen door thuisverpleging met daarbij een flinke dosis antibiotica en pijnstillers. Tegelijkertijd had mijn man een dikke ontsteking op zijn amandelen, waarbij hij niet meer kon slikken. s'Nachts mee naar spoed omdat het dreigde zijn keel helemaal toe te gaan. Prettig was wat anders. En verder ook de kerst en nieuwjaarsblues. Juist lijk bij Lucretia er tegenop zien om voor een heel pak mensen eten te voorzien. Er geen kans toe zien om deze opstakel te overzien.Ik ben zeker aan't oud worden en aan't dementeren. Mijn geheugen is één ravage en dat noemen ze chemoboom. Kan er niet mee lachen. Namen en datums gaan er niet meer in en heb moeite met lezen,kan me niet meer concentreren. Bij onze praatgroep hebben de meeste vrouwen en ook de mannen problemen met de sex. Raar onderwerp ikweet het, maar ondertussen weten ze zich geen raad. Er is ook die partner die er behoefte aan heeft. Wat die kanker en chemo allemaal naar de vaantjes doet. Je kunt hier ook moeilijk met de oncoloog over praten, die weten hier ook geen raad mee. Of geen tijd. Lieve kankermaatjes als jullie tips weten of Jean kunnen helpen, graag antwoord. Veel liefs en kerstgroetjes Andrea

Wat is er met de lever--------------------------Naar de dokter geweest om bloed laten te trekken om mee te nemen voor mijn halfjaarlijkse controle bij de oncoloog. De dokter deelt me mee dat al mijn leverwaarden de hoogte zijn in geschoten. Dat zal waarschijnlijk een echo worden zegt ze nog. Met gemengde gevoelens met mijn uitslag naar huis. Het is toch telkens bang afwachten hoe het verder gaat verlopen. De oncoloog bekijkt met argusogen mijn uitslag en zegt dat hij daar toch meer moet over weten. Maar stelt me wel gerust dat dit vanalles kan betekenen, teveel alcohol gedronken? Ik drink geen alcohol. Het gebruik van medicijnen, heeft me nooit problemen opgeleverd. De gal niet in orde? heb nergens pijn. Toch maar een scan laten nemen voor de zekerheid. We weten dat borstkanker uitzaaiingen naar de lever kan geven. Ik ben er toch niet gerust in. Volgende week nuchter binnen komen , 1 liter water met anijssmaak uitdrinken, een klein lavementje en ze kunnen beginnen. 20 tal minuten op de bank van de scanner liggen , waarbij ze tussendoor nog een spul in je arm spuiten waar je het heel warm van krijgt. Mag morgen voor de uitslag bellen. Ik bel naar de oncoloog met een heel klein hartje, maar alles bleek goed te zijn. Een zucht van opluchting , voor het zelfde geld kon het weer heel anders zijn. Ben toch blij dat de oncoloog zo correct reageert, en waar ik volledig vertrouwen in heb. Bedankt dokter dat u zo allert reageert.

Mijn leven in balans-----------------------Hoi maatjes, ik wil je even vertellen dat de laatste maanden mijn leven terug rond draait dan vierkant. Ik denk dat ik mijn leven terug een beetje in balans heb. Ik heb nu veel dagen dat ik niet meer denk aan kanker. Dat was in het verleden anders , je staat er mee op en je gaat er mee slapen. De moeheid dat blijft nog aanslepen, ik heb dagen dat ik met mijn fietsje ga rondfietsen, maar anders beland ik na mijn huishoudelijke taken in mijn zetel. Ik weet nu hoe allles vlug anders kan zijn en heb nu zo"n visie van alles kan maar niets moet. Je relativeert ook veel meer , en ik zaag zo vlug niet meer over futtuliteiten. Er zouden nog wat kilootjes af mogen, maar dat is een ander paar mouwen. Daar alleen zou ik een blogje kunnen van op zetten hoe dat met mij verloopt. Dat is al mijn heel leven dat ik een struise madam ben, ( ik woog bijna 6 kilo toen ik op de wereld kwam) en hoe kun je dan van mij een poppetje verwachten. Maar voor mijn gezondheid zou het wel beter zijn. Ik heb altijd de hoop dat die er met de tijd er zo wel afvliegen, of is dit een ijdele hoop. Ik dank vooral aan mijn kankermaatjes en vriendinnen voor al hun steun. Je kunt niet geloven hoe'n deugd dat dat kan doen. Als je in de put zit en je krijgt dan zo"n bemoedigend steuntje dat doet wonderen met je. Ik zal ook zeker mijn borstkankermaatjes blijven steunen. Ik wandel zo stilaan naar mijn 5 jarig jubuleum van mijn borstkankerverhaal en dan gaat er mijn port-à cart eruit. En dan ga ik feesten als de beesten? Ik zou uit de grond van mijn hart willen dat iedere kankerpatient het zo zou vergaan. Ik duim in elk geval voor ieder van jullie. Nogmaals dank Andrea

Het TMN systeemDe grootte en de uitbreiding van het gezwel worden door de artsen geclasseerd in een TNM systeem.Dit is een uniform systeem waarbij de tumor naar ernst en verspreiding in verschillende klassen wordt onderverdeeld.De T staat voor tumor en betekent dat de gezwellen verdeeld worden naargelang de grootte in vier klassen: T1 betekent een tumor kleiner dan 2 centimeterT2 is een tumor tussen 2 en 5 centimeter:T3 is een tumor groter dan 5 centimeterT4 betekent dat de tumor is ingegroeid in de huid of de borstkaswandde N staat voor okselklierenNO betekent dat er geen okselklieren zijn aangetastN1 betekent dat er okselklieren zijn aangetastN2 betekent dat de okselklieren zodanig zijn aangetast dat ze met andere structuren zijn vergroeidM duidt op metastasen of uitzaaiingen op afstand.MO betekent dat er geen uitzaaiingen zijn gevondenM1 dat er wel metastasen zijnMx betekent dat het niet is onderzocht of dat het niet zeker kan worden uitgesteld. Aan de hand hiervan kunnen artsen patientengroepen met elkaar vergelijken en inschatten welke behandeling noodzakelijk is om een bepaalde graad van genezing in een bepaalde groep te realiseren.Mijn eigen tumorgradering was T1NOMO. Ik had een tumor van 1cm op 8mm, geen okselklieren aangetast en geen metastasen, toch heb ik chemo en bestaling gehad omdat mijn tumorweefsel hormoon negatief was en dus zeer ongunstig.

De klachten van een uitgezaaide kanker hangen vooral af van de plaatsen van de metastasen. Uitzaaaiingen in de longen veroorzaken vooral hoesten en ademnood. Slijm an zich achter de metastasen ophopen en zo longinfecties veroorzaken. Deze pneunomie of longontsteking kan soms een eerste teken zijn van de uitzaaiing of de eerste klacht van een oorspronkelijke borstkanker.Uitzaaiingen van de lever verraden zich vooral door moeheid, misselijkheid of gebrek aan eetlust.Zelden gaat dit met pijn in de leverstreek gepaard. Soms krijgt de huid een gelige kleur. Dit gebeurt als de galwegen verstopt zijn zodat de kal de lever niet meer kan verlaten.Uitzaaiingen van de lever en longen kunnen erg bedreigend zijn en vragen een snelle diagnose en een snelle therapie. Dat is bijna altijd chemotherapie.De voornaamste problemen van botuitzaaiingen is dat ze pijn veroorzaken . Deze pijn reageert echter zeer goed op radiotherapie: deze is in staat om de pijn grotendeels weg te nemen. Verder verzwakken botmetastasen het skelet op kritieke plaatsen en zo ontstaat een gevaar voor botbreuken.Voor botmetastasen zijn er de laatste jaren zeer goede medicijnen op de markt gekomen. Uitzaaiingen in de hersenen kunnen oorzaak zijn van diverse stoornissen in het bewustzijn. Het geheugen , de orientatie en het evenwicht . Deze uitzaaiingen kunnen bestraald worden, Radiotherapie van een hersenmetastase is in staat de delende hersencellen , of de kankercellen vernietigen.De behandelingen die hier gebruikt worden zijn eigenlijk dezelfde therapieen als degene die adjuvant worden gebruikt. De bedoeling is de tumormassa zo veel mogelijk te vernietigen en langdurig kwalitatief en waardevol overleven mogelijk te maken.Wees op je hoede als je een van deze bovengenoemde pijnen of gewaarwordingen vast stelt. Het is ook zo als je iets dergelijks ondervind dat je niet direkt te maken hebt met uitzaaiingen. Een borstkankerpatient en ook andere kankerpatienten zal altijd met deze angsten blijven zitten. En hopen altijd zo dat ons dit gespaard blijft. Mijn hoop blijft dat ze zo vlug mogelijk iets vinden om borstkanker uit te bannen en goede medicijnen om dit onder controle te blijven houden. Daarom is er altijd onze financiele steun nodig om onderzoekers hiernaar hun werk te laten doen. Door deze steun is er toch al veel gebeterd en worden medicijnen en onderzoeken voor het grote deel terugbetaald.

Wat is een metastase-------------------------Zodra kankercellen de oorspronkelijke tumor hebben verlaten via de lymfewegen of direct via de bloedbaan, nestelen ze zich in een aantal voorkeursorganen, namelijk lever, longen en het skelet van de hersenen. Daar kunnen deze cellen door adjuvante therapie worden vernietigd of geinactiveerd door lichaamseigen immuniteit. Soms kunnen deze kankercellen weer actief worden. Dat kan vrij snel gebeuren, zelden vijf tot tien of nog meer jaren later. Deze kankercellen, die nu weer actief delen, vormen dan nieuwe haarden of kolonies van kankercellen in deze andere organen. Dat zijn de zogenaamde metastasen of uitzaaiingen van een bepaalde tumor. De uitzaaiing in bijvoorbeeld het skelet is dus wel degelijk borstkanker. Het zijn immers nog steeds de kwaadaardige borstkankercellen die zich nu genesteld hebben in dit bot. Deze cellen beschikken nog steeds weer over de typische kenmerken van de borstkankercel, hoewel het vaak zo is dat de gemetastaseerde cel wat minder gedifferentieerd is dan de oorspronkelijke borstkankercel. De kenmerken van de oorspronkelijke borstkliercel zijn verloren en lijkt wat minder op de oorspronkelijke borstkliercel.De meeste uitzaaiingen ontsaan in de eerste vijf jaar na de diagnose van de oorspronkelijke borsttumor.Een dergelijke uitgezaaide kanker kan eigenlijk niet meer succesvol worden behandeld. Dat wil zeggen dat een definitieve en volledige genezing niet meer kan worden bereikt. Alle therapie inspanningen zijn erop gericht vooral kwalitatief waardevol overleven mogelijk te maken. Hoeveel jaar iemand met een metastasering nog te leven heeft, kan men nooit met zekerheid zeggen. Nochtans met de nieuwe medicamenten en de meer gestoffisticeerde machines kunnen de patienten heel veel nieuwe mogelijkheden bieden. Op dit ogenblik zijn er zoveel nieuwe medicamenten op de markt aan't komen en die nog in de testfase zitten kunnen er in de komende jaren misschien een verbluffend resultaat teweeg brengen. Met al die dna onderzoeken en al de wetenschappers over heel de wereld zijn ze stilaan opweg om die cellen te ontleden wat leid naar borstkanker. Volgens mijn oncoloog kunnen ze de kanker nog niet uitbannen maar toch al meer naar een chronische evolutie brengen.

Blijf positief?Bij het woordje positief blijven bij kanker heb ik ook een beetje een wrang gevoel. Als alles goed verloopt en gewoon in herstel bent kun je terug een possitieve houding aanleggen. Alhoewel het ook niet met slag of stoot gaat om je leven terug op wieltjes te krijgen. Wat met onze mede kankerpatienten die geen mooie vooruitzichten hebben , met uitzaaiingen te maken hebben , zij kunnen ook met al hun goede moed toch in een neerwaartse spiraal terecht komen. Zij rollen van de ene behandeling in de andere en krijgen soms zeker geen goede resultaten mee. Hoe kun je dan altijd positief blijven. Ik zit erg mee in met deze kankerpatienten. Hun hoop zakt hun in de schoenen en soms moeten ze hun hoop laten varen als er geen uitkomst meer is. Ik ijver zeker voor hun moed en uithoudingsvermogen. Zij willen ook positief kunnen zijn maar waar moeten ze de moed soms vandaan halen. Waar ik me ook aan erger is dat er teveel aandacht gaat naar borstkanker en andere kankers in de kou blijven staan. De media zou er goed aan doen om zeker "deze" niet te vergeten. Voor mij krijgen deze mensen zeker een medaille opgespeld voor al hun wilskracht, pijn die ze moeten verbijten, eenzaam in hun gevoelens. Ik cijfer me graag weg om een eer te geven aan al de kankerpatienten en andere zieke mensen die het moeilijk hebben. Moge zij ook de nodige aandacht krijgen in de media.

Met een oogje op Elly's blogje blijkt het toch moeilijk te zijn voor mensen om met kanker om te gaan. Ik heb het zelf ook al ondervonden. Je moet ofwel al stervende zijn willen ze geloven dat je kanker hebt. Andere vluchten hun huis terug in als ze weten dat je kanker hebt, misschien denken ze nog altijd dat kanker overdraagzaam is. Ik weet het niet, mensen zijn er heel onwennig over. Het is al wel goed dat kanker helemaal uit de taboe wordt gehaald. Ik schreeuw het niet van de daken maar maak er ook geen probleem over om er openlijk over te praten. Ook mijn kinderen heb ik er van in het begin erbij betrokken, zo probeerde we gelijk over onze angsten en gevoelens te praten. Mijn arts zei me dat ik maar heel positief moest blijven, goed bedoeld maar had er in die moment ook geen boodschap aan. Je springt geen gat in de lucht als je hoort dat je kanker hebt. Waar ik het meeste hulp aan had was aan lotgenoten die hetzelfde meegemaakt hadden, zodat ik wist waar ik me moest aan verwachten. Ik denk vooral een luisterend oor naar een kankerpatient dat al veel goed maakt. Ook aan mijn computerke en naar borstkanker.be van Nancy Wouter had ik heel veel aan. Zo voelde je ook dat er zoveel mensen waren met borstkanker en waar heel eerlijk antwoord op werd gegeven. Met een heel goede uitleg hoe borstkanker ontstaat met alle behandelingen erbij. De nachten dat ik in het begin niet kon slapen besteedde ik aan deze site, en dat gaf me een geruststellend gevoel. Als je al probeerd om niet kwetsent te zijn voor kankerpatienten dan ben je goed bezig. Een helpend handje kan ook wonderen doen, als je je niet goed voelt. Ook een kaartje kan wonderen doen en komt altijd gepast aan. Maar ik weet zeker de mensen die op mijn blogje een groetje doen dat die het welgemeend menen. Bedankt lieve mensen.

Opluchting?Terug echografie laten doen om een biopsie te laten doen. Maar de verpleegsters kwamen zo gestresseerd over. Had mijn mammo en vorige echo op cd bij me om te vergelijken. Maar hier hadden ze geen tijd voor. Dus wisten ze ook niet wat en waar er iets aan de hand was . Met gevolg dat ze niets hebben kunnen vinden. Tegen de oncoloog gezegd dat ik me toch niet helemaal gerust was , dat ze toch tenminste naar de vorige echo hadden moeten kijken want dat ze daar toch een afwijkende borstkliertje hadden gevonden. De oncoloog vond wel dat ik hierop kon vertrouwen en daar heb je geen weerwoord op. Over vier maand terug controle en echo om het verder op te volgen. Dus echt 100 % gerust ben ik eigenlijk niet. Mijn vertrouwen in de artsen en omgeving is wat verontrustend er wordt soms zo nonchalant met alles omgesprongen, dat ik soms mijn twijfels heb. Waar jij je ongerust over bent wuiven zij met een nonchalance de wind in en daar kan ik niet zo goed tegen. Toch mag ik zeker niet klagen over mijn oncoloog, waar ik wel degelijk uitleg krijg. llymfedrainage?Ik heb van een mede kankerpatiente een hele goede tip gekregen om lymfedrainage te verhelpen. En dat is " Kinesio tex" plakkers. Het zou zeker zo goed zijn als een lymfedrainage bij een kinesist. Misschien proberen waard.Normaal te verkrijgen bij de apothekers. Het helpt vocht uit de armen weg te krijgen. Mijn mede borstkankerpatiente vond het een echt uitvinding en was er zeer tevreden over.Ik bedank alle borstkankermaatjes en andere vrienden en bloggers voor hun bezorgdheid. Het is zo fijn te lezen dat je er niet alleen voor staat. Bedankt

Mogelijk?Heb over veertien dagen een mammo en echografie laten doen, het leek allemaal in orde tot ik verleden week een bericht kreeg van mijh oncoloog dat er misschien een verdacht borstkliertje werd gevonden in mijn ander borst. Of ik een MRI wilde laten doen dus vandaag donderdag in Hasselt. Het was wel even verschieten, ik dacht dat het een rekening was maar zoiets had ik niet verwacht. Dus ik vandaag voor een MRi geweest en bloed laten trekken voor de tumormarker, maar de MRI kon niet doorgaan omdat mijn rug te bol stond. Dit viel wel erg tegen, wat staat me nu nog verder te gebeuren. De schrik slaat me om mijn hart als alles terug zou kunnen beginnen. Durg er niet aan denken. Volgende week naar de oncoloog om verder te bespreken wat er verder moet gebeuren. Wanneer kunnen we hieromtrent nog gerust zijn? Dus mogelijk een goede of slechte prognose. In elk geval ik kan er weeral niet meer van slapen. Groetjes Andrea

Radio 1 Salon---------------Hallo lieve bloggers en borstkankermaatjes. Nu zondag tussen 11 en 13 uur kom ik op de radio 1 "salon" met mijn verhaal hoe ik ertoe kwam om een blogje te maken met mijn borstkankerverhaal. Het is een klein intervieuw hoe dit blogje tot stand is gekomen. Dus lieve bloggers en maatjes luisteren maar. Bedankt Andrea

Hoop doet leven-------------------Een ernstige ziekte gooit het leven van mensen overhoop. Ze komen onder zware stress te staan en hebben vaak veel angst. Ze moeten zich met alle mogelijike middelen aanpassen. Bepaalde beschermingsmechanismen helpen wel, maar ze worden zich ook bewust van aspecten in het leven die ze tot dan toe over het hoofd hadden gezien , zoals kwetsbaarheid of schoonheid. Ze kunnen proberen die te integreren en intenser te leven. Het ziekteproces is vaak lang en vergt steun van de omgeving: artsen , familie en vrienden. Het vertrouwen in de medische team , het resultaat van competentie en een permanente dialoog, is primordiaal. De naasten hebben ook een essentiele rol te spelen: hun aanwezigheid aan de zijde van de zieke , hun luisterbereidheid, hun beschikbaarheid en hun affectie helpen om de beproeving te doorstaan.Zelf hbben zij echter ook behoefte aan hulp en steun: de tussenkomst van professionelen, zowel materieel als geestelijk, kan nuttig zijn. Sociale werkers, psychologen, spirituele raadgevers kunnen allemaal bijdragen tot het behoud van een goede levenskwaliteit voor de patient en zijn familie.Vrijwilligers kunnnen ook hun steentje bijdragen door alle krachten te budelen, kan er hoop blijven bestaan om de risico's van de ziekte en het leven te overwinnen. Verlies nooit de hoop, want hoop doet leven, . Ook het omgekeerde is waar leven doet hopen....Mijn goede raad is , laat toe dat anderen je helpen, je familie, buren , vrienden. Een babbeltje, wat helpen bij de kuis of koken kan al heel wat betekenen . Weet ook dat niet alle mensen weten hoe met zieke mensen omgaan. Dit is geen kwaadwil maar niet allle mensen is het gegeven om om te gaan als het om een levensbedreigende ziekte is. Ook een kaartje of een telefoontje kan wonderen doen. Ik voelde me door mijn omgeving gedragen en maakte mijn ziekte veel makkelijker om dragen. Hiermede bedank ik nogmaals mijn familie, vrienden, en naasten om hun steun en toeverlaat. Bedankt

Ontkenning is een onbewust psychologisch mechanisme dat mensen toelaat om een pijnlijke realiteit, zoals het ontdekken van een ernstige ziekte, ,geheel, of, gedeeltelijk te ontkennen. Dat kan verschillende vormen aannemen: de patient kan vergeten wat de arts heeft gezegd, ,en enkel de positieve elementen onthouden, , wat te ernstig is, kan hij of zij minimaliseren. Hij kan zijn angst overzetten op minder essentiële onderwerpen, door zich zorgen te maken over details. Ontkenning kan ook blijken uit zijn gedrag, door zaken te vermijden, zoals bijkomende onderzoeken of richt zich tot de zogenaamde parallelle geneeskunde. Ontkenning kan dergelijke vormen nemen door symtomen of allarmerende veranderingen te melden. Dat verklaart meteen waarom mensen soms zo lang wachten om zich te laten onderzoeken. Naar mijn ziektegeschiedenis vertaalde dat in zich : ik zou willlen dat ik onzichbaar was. Of dat ik in een vliegtuig zat zodat niemand aan me zou komen. Die wens was zeer reëel . Het is een echt verdedigingsmechanisme om al hetgeen dat op me afkomt te ontwijken. Een droom die ik me nog herrinner was dat een bende verpleegsters achter me aan zat met chemo en ik dat niet wou. Maar zoveel te harder dat ik liep zo dichter kwamen ze bij me. Ik was wakker geschoten heb toen de hele nacht gehuild van machteloosheid omdat die nachtmerrie wel is waarheid zou worden. Doe langs deze weg ook de groeten aan mijn lieve fan Chris.

De zieke medemens beter begrijpenVoornaamste emotionele reactiesEen ernstige ziekte heeft gevolgen voor het emotionele leven, het relationele leven en het gedrag van mensen. Hun bestaan wordt volledig overhoop gegooid. De diagnose leidt tot een radicale verandering in levensgewoonten, plannen, waarden enzovoort.Die impact is niet enkel afhankelijk van de diagnose. Iemands voorgeschiedenis zal invloed hebben op de manier waarop mensen een ernstige ziekte bekijken. Informatie uit preventiecampagnes maakt andere mensen dan weer extra gevoelig voor bepaalde aandoeningen.We bekijken ernstige ziekte dus in het licht van onze voorgeschiedenis. Elkeen reageert er met zijn mogelijkheden op. Dat zorgt voor belangrijke verschillen: kanker bij een bejaarde of aids bij een jongere zijn twee heel uiteenlopende situaties. Toch zijn er gelijkaardige aanpassingspogingen. De menselijke geest maakt gebruik van mechanismen die in verschillende vormen opduiken. Eens ze geïdentificeerd zijn, is er gemakkelijker mee te leven. Eerst behandelen we twee basiskenmerken, de angst en de stress.Onder de term stress verstaan we alle biologische e psychische storingen die gelijk welke daad van agressie in het lichaam veroorzaaktAngst is een psychische en lichamelijke malaise, onstaan uit een gevoel van een dreigend gevaar , gekenmerkt door een diffuse vrees, die kan variëren van onrust tot paniek, en door pijnlijke gevoelens van samensnoering in de maag of keelstreek. De gedachte aan iets bedreigends maakt onrustig; dat vertaalt zich onmiddelijk in een reactie van het lichaam. De keel lijkt toegesnoerd of je voelt een knoop in je maag. De definitie bevestigt dat.De angst kan meer of minder intens zijn en kan verschillende vormen aannemen, een gevoel van algemene angst, een welbepaalde vrees of een fobie. Iedereen krijgt met dergelijke problemen te maken en slaagt er met meer of minder succes in zich aan te passen. De patient kan ook bang zijn voor bepaalde behandelingen. Is die vrees ongerechtvaardigd, dan is geruststelling op zijn plaats. Er zijn nog andere moeilijkheden te vrezen: duur van de ziekenhuisopname, scheiding van de gezinsleden, financiele consequenties, langetermijngevolgen enz. De problemen met familieleden of sociale werkers afbakenen laat toe antwoorden te formuleren en aanpassingen te doen, en daardoor minder te lijden.Toch blijft een grote angst bestaan: angst om te sterven. Doodsangst kan na de diagnose brutaal de kop opsteken en een leven plots overhoop gooien. Erover praten is moeilijk, omdat de dood in onze maatschappij taboe is. Aandachtig luisteren kan voor begrip zorgen: de patient vreest het in zichzelf gekeerd te leven en het lijden op het einde van zijn leven; hij stelt zich vragen over wat eventueel achter de dood komt; hij maakt zich zorgen over het lot van zijn naasten enz. Die thema's door uitwisseling met de betrokkene aan bod laten komen kan rust brengen en wederzijdse verrijking opleveren.Angst en lijden veroorzaken echter vaak onbewuste verdedigingsmechanismen bij de patient. De eerste manier om een diagnose niet te aanvaarden of te verdragen is ontkenning.

Mijn gedachtensprokkels, ik noem het maar zo, want voor het ogenblik is er vanalles aan de orde. Mijn man is juist thuis uit de kliniek met een beroerte, gelukkig valt het nog mee, maar was wel even schrikken. Hopelijk blijft het bij deze ene keer. Ik heb ondertussen nog eens een hernia in de rug gehad, waarbij ik me niet meer kon bewegen. Maar met een paar inspuitingen en rust is het nu ook aan de betere hand. Dan zijn we ook op zoek geweest naar een appartement en er een gevonden, moeten nog wel gezet worden. Maar brengt toch onrust mee, of we wel de juiste keuze hebben gemaakt. Maar de tuin en poetswerk brengt ons nu wel problemen. We hebben nu wel en mooi vooruitzicht om is terug een interieur in te richten. Daarmee heb ik mijn blogje heel erg in de steek gelaten, maar je hoofd moet er wel naar staan, ik had even de moed niet om dit even mee te delen en ook de vermoeidheid steekt nog dikwijls de kop op. Mijn geheugen is nog altijd een puinhoop, maar zolang ik anderen er niet mee in moeilijkheden breng ben ik al tevree. Groetjes aan al mijn maatjes. Andrea

Mijn Kerst en Nieuwjaarswensen----------------------------------"Laat licht en Liefde, warmte, en vrede jullie helemaal omarmen en omhelzen in een splinternieuw jaar.Aan Iedere bezoeker, iedere blogger en zeker alle kankerpatienten , wens ik jullie een Zalig Kerstfeest en een Gelukkig Nieuwjaar toe. Andrea

opgelucht-----------Vrijdag naar de oncoloog geweest voor nacontrole en was zo opgelucht dat mijn tumormarker terug gezakt was. Dus alle blijkt terug in orde te zijn. Ik sprong een gat in de lucht van blijdschap. Had die terug de hoogte in gegaan dan zou me een reeks onderzoeken te wachten staan. Voor het zelfde geld zou die terug hoger geweest zijn en hadden we de poppen weer aan"t dansen. Als ik in die kliniek ben op de oncologische afdeling denk ik wel eens , ofwel kom je opgelucht buiten of anders valt je wereld uiteen. Hoeveel traantjes zullen daar gelaten worden. Ik denk aan alle kankerpatienten hoe moedig zij hun ziekte dragen en van mij krijgt iedere patient de grootste onderscheiding die er maar is. Voor hun pijn, hun onrust, angst, en alle ongemakken erom heen. Hoe moedig deze mensen moeten zijn om dit alles te verbijten. Maar ook hun naaste omgeving verdient een bloemetje voor de opvang van deze mensen. Lieve kankerpatienten of ex patienten je krijgt van mij de grootste eer om jullie moedig zijn en hoe je strijd tegen deze oneerlijke ziekte. Ik besef nu ook hoe ongerust die onderzoeken je maken en dan altijd maar te moeten wachten naar uitslagen en hoe deze uitvallen goed of slecht. Met een goede uitslag daar trek je je aan omhoog, is de uitslag slecht val je lijk een baksteen naar omlaag. Ik zou op deze moment kunnen wenen voor mijn eigen blijdschap maar ook voor iedere kankerpatient die nu nog aan"t opboksen zijn voor hun ziekte en ik zou elkeen willen omarmen om een klein steuntje te kunnen zijn in hun ziekte.

Vandaag gelezen in dag allemaal, dat er een massale steun op gang gebracht is voor een borstkankerpatiente die gestorven is en die nu haar kinderen willen ontfermen en financieel willen steunen. Gerda Vermeiren 43 jaar die ook haar verhaal deed in ontboezemingen van Frieda Joris is op 13 november gestorven aan borstkanker en hoe haar kinderen Arno 12 en Laure 5 jaar , hoeveel steun ze van de kinderen had en die haar totaal steunde en het huishouden draaiende hielden zolang hun moeder ziek lag. Maar nu moeder er niet meer is zijn er zoveel meelevende mensen die deze kinderen willen helpen op allerlei vlakken. Dit vind ik zo hartverwarmend dat mensen toch spontaan hun hulp aanbieden en niet zomaar toekijken naar andermans leed. We leven gelukkig toch niet in een eigen wereldje maar één waar warme hartjes toch voor open staan. In hun plaats wil ik al die mensen ook bedanken die Arno en Laure zomaar willen helpen. Dit was nu iets dat mij ook zo aangreep dat mensen niet argeloos aan mensenleed voorbij gaan. Dat dit een voorbeeld mag zijn van verdraagzaamheid en behulpzaamheid in onze samenleving.Gerda zou zeker trots zijn op zo"n prachtige kinderen en die lieve mensen die haar een warm hart toedragen.

Hoi maatjes, ik voel me de laatste tijd een beetje down, een dipje. Een jonge vrouw uit Limburg die bij onze revalidatiegroep was is over veertien dagen begraven van kanker. Het maait me telkens helemaal tegen de grond. Mijn geheugen slaat de laatste tijd op tilt, en mijn ledematen voelen aan als lood. Je zou denken na 3 jaar hebben we het wel gehad, maar door gesprekken met mijn lotgenoten of onze revalidatiegroep is het helemaal niet ongewoon. Iedereen klaagt nog van vermoeidheid, het geheugen en andere ploblemen en zo ben je toch nog blij dat je niet alleen bent met allerlei klachten. We waren het er overeens dat we toch allemaal ne serieuse knack hebben gekregen zeker door de chemo. Voor dit moment zit Andrea met haar blogje in een dieper dalletje om er echt mijn tanden in te zetten. Mijn excuses hiervoor. Hiermee wil ik Veronique haar man , kinderen , ouders familie en vrienden veel sterkte toewensen , want we weten allemaal dat Veronique een zeer moedige strijd heeft gestreden, maar de strijd heeft moeten opgeven. Lieve borstkankermaatjes ook met deze gegevens moeten we leren leven dat onze maatjes met zoveel moed en wilskracht soms HUN strijd moeten opgeven.

1 Droge mond en irritatie;De chemotherapie kan uw mond irriteren, aften en een pijn branderig gevoel geven2 Misselijkheid en brakenDeze problemen varieren naargeland de gebruikte geneesmiddelen en de persoon.3 je angstig voelen4 contstipatieBepaalde geneesmiddelenm kunnen de oorzaak zijn van constipatie.5 DiarreeBepaalde behandelingen kunnen diarree veroorzaken.Als de diarree blijft aanhouden dient u onverwijld uw arts te raadplegen die u een passende medicijn kan voorschrijven zo ook bij constipatie.6 Effecten op de bloedcellenDe chemotherapie werkt zowel op de slechte en gezonde cellen en dat geld ook voor de bloedcellen , bloedplaatjes.De rode bloedcellen hebben als essentiele functie het transport van zuurstof te verzekeren.Witte bloedcellen spelen een rol bij de afweer van het organisme tegen micro organismen.De bloedplaatjes zijn belangrijk voor het voorkomen van bloedingen.Daarom wordt voor elke chemokuur een bloedafname uitgevoerd om het aantal van deze verschillende cellen na te gaan.7 Effecten op de urinewegenHet gebruik van bepaalde geneesmiddelen kan tijdelijk de kleur van de urine veranderen. Daarentegen kunnen andere produkten irriteren en een branderig gevoel van pijn veroorzaken8 Effecten op het haarBij zware chemotherapie zal je haar gedeeltelijk of helemaal uitvallen en dat is voor een patient psychologisch heel zwaar. 9 mogelijke effecten op de huidEr kan allergie optreden, droge huid of acne.10 effecten op de geslachtsorganenHet gebruik van bepaalde geneesmiddelen veroorzaakt onregelmatige menstruaties of zelfs het verdwijnen van de maanstonden.Vrouwen in de menopauze kunnen een toename van de symptomen van de menopauze vaststellen, hoofdzakelijk warmte opwellingenOok de vruchtbaarheid kan aangetast worden.11 Smaak en tastzin kan helemaal anders zijnGelukkig zijn al deze symtomen van tijdelijke aard en komt alles terug als voorheen.

Rekanto brengt mensen met en na kanker in beweging. Rust roest ook voor mensen met en na kanker.De meest voorkomende klacht bij mensen met kanker is de extreme vermoeidheid die haar oorsprong vindt in zowel de aandoening zelf als de behandeling. Die vermoeidheid houdt soms nog jaren aan, ook nadat de therapie is afgerond.Verschillende studies tonen duidelijk aan dat gepaste beweginsprogramma's een veel betere remedie zijn dan meer rust nemen, zoals tot voor kort meestal werd aangeraden.Door minder te bewegen daalt de conditie, nemen spiermassa en uithoudingsv ermogen af en wordt de minste inspanning nog moeilijker. Een negatieve spiraal dus.Je fysiek goed voelen heeft bovendien een aantoonbare positieve invloed op je hele levenskwaliteit.Wat is nu rekanto? Rekanto is een bewegingsprogramma, samengesteld door en onder supervisie van specialisten in de oncologie en de sportgeneeskunde.Het is de bedoeling om je conditie zo langzaam terug op te bouwen. Het moet natuurlijk nog leuk blijven ook. De stichting tegen kanker oqrganiseert rekanto op verschillende plaatsen in Vlaanderen en BrusselWat gebeurt er zoal? omnisport in zaal of buitenaquagymfietsenwandelen of joggenTai ChiYogaDe wekelijkse sessies duren ongeveer een uur.Alle activiteiten worden geleid door een deskundige trainer die voor iedere deelnemer de nodige aandacht heeft.Het kan een opvolging zijn voor mensen die herstel en balans gevolgd hebben.Ik raad het iedereen aan die zich genoeg mobiel voelen om een beetje aan bewegingstraining te doen, ik volg het zelf ook en voel me er heel goed bij, het voordeel is ook dat het allemaal kankerpatienten zijn en zich goed voelen omdat het allemaal lotgenoten zijn. ? ZEKER DOEN AndreaAntwerpenAnne Beine0474 95 07 03Katleen Schiepersgsm 0474444075AKIO Antwerps Kanker informatie en ontmoetingscentrum. Tel 03 213 13 44Brussel en Oost VlaanderenMarc madelein Tel 03213013044Brussel & Vlaams BrabantJean Claude De Greeftel 02 733 68 68

Hoe verloopt een chemotherapiekuur?Voor elke behandeling wordt bloed afgenomen.Meestal worden de geneesmiddelen inraveneus toegediend. De middelen worden in een ader geinjecteerd en worden (via de bloedstroom) in het gehele lichaam verspreid. Geinjecteerde produkten werken snel. De toediening van een geneesmiddel in een ader kan gebeuren door een rechtstreekse injectie of in een min of meer langdurig infuus(waarbij het geneesmiddel in een grotere hoeveelheid vloeistof wordt verdund. In vele gevallen krijg je ook cortisone toegediend om de meeste bijwerkingen te voorkomen. Bepaalde middelen kunnen ook oraal worden toegediend. Deze toediening wordt gebruikt in gevallen waar dit mogelijk is. maar bepaalde geneesmiddelen worden slecht uit het maag-darmkanaal geresorbeerd. In andere gevallen wordt deze wijze van toediening onmogelijk gemaakt wegens misselijkheid en braken. Niet-geabsorbeerde geneesmiddelen zouden dan ook geen enkel therapeutisch effect hebben. De toediening van de geneesmiddelen kan ambulant of in het ziekenhuis gebeuren.ambulant: dit wil zeggen in een dagkliniek waar u enkel uren doorbrengt die noodzakelijk zijn voor de toedining van het geneesmiddel . Daarna keert u terug naar huis. In het ziekenhuis: een opname van enkele dagen kan nodig zijn om medische redenen, met name om de reactie van uw organisme op de behandeling na te gaan of omdat de toediening van de chemotherapie verschillende dagen duurt.De duur en de frequentie van de behandelingen zijn afhankelijk van de aard van de ziekte en de wijze waarop uw organisme op de chemotherapiekuren reageert. Uw arts kan u een benaderende raming geven van de duur van de behandeling. Na het vastgestelde aantal kuren zal de arts enkele onderzoeken uitvoeren. die inlichtingen geven over de algemene werkzaamheid van de voorgeschreven behandeling. Tijdens de consultaties in de polikliniek kunt u ook al uw vragen aan uw arts stellen. Soms wordt u een chemokuur uitgesteld omdat je witte bloedcellen te hoog zijn, en eerst onder controle moet zijn.

Droefenis-----------Ja lieve boezemvriend(inne) , ik moet vandaag mijn emoties kwijt. Weeral een lieve dame uit onze gemeente gestorven aan borstkanker en ook nog maar 54 jaar. Van zo"n mededelingen ben ik dan ook helemaal van de plank af. Waar gaat onze wereld naartoe , je hoort rondom ons niets anders meer dan kanker, kanker en nog eens kanker. Wat maakt het dat het zo dramatisch wordt. Er staan hier dan ook echt smerige fabrieken rond ons dorp, maar is het dat alleen. We willen zo graag een antwoord, maar zullen er geen vinden vrees ik. Ik wil langs deze weg dan ook hun familie en kinderen veel sterkte toewensen , alsmede de vele bloggers die hierdoor het leven lieten, en waardoor ik deze families en vrienden en kennisen mijn droefenis overbrengen. Je denkt ook altijd wanneer zal de bom hier terug binnenvallen, en zal het terug mijn beurt zijn, hopelijk ben ik bij de goede en zal alles nog meevallen.Een droevige andrea vandaag

Wat is chemotherapie--------------------------Uw behandeling, die in de geneeskunde chemotherapie wordt genoem bestaat uit de toedienig van doeltreffende chemische middelen om een preventief (om het hervallen van de ziekte te voorkomen) of curatief ( om de ziekte te genezen) effect te bekomen.Deze behandeling bestaat uit het toedienen van èèn of een aantal geneesmiddelen (combinatie) gedurende verschillende perioden (dit zijn de chemotherapiekuren).Chemotherapie heeft een algemene activiteit op de ziekte en werkt door het doden van abnormale cellen die zich snel delen.Deze cellen worden dus na een variabel aantal behandelingen vernietigd.Jammer genoeg moeten ook gezonde cellen zich vermenigvuldigen, maar zij doen dit minder snel dan abnormale cellen. Dit verklaart waarom zieke cellen door de toegediende geneesmiddelen gemakkelijker vernietigd kunnen worden. Tijdens de rustperiode tussen twee behandelingen kunnen de gezonde cellen regenereren.De keuze van de toegediende geneesmiddelen. de dosis en de wijze van toediening worden door de geneesheer-specialist nauwkeurig bepaald voor elk patient. Deze keuze is afhankelijk van de aard en de lokalisatie van de aandoening.De toegediende dosis wordt ook bepaald door de grootte en het gewicht van de patient. Een vergelijking van uw behandeling met die van een buur is dan ook geen goede methode om informatie te verkrijgen. Geneeskunde zou te gemakkelijk zijn als alle gevallen dezelfde waren.

controleangst----------------Ja telkens als de datum nadert voor de nacontrole begint de angst je te bekruipen. Ik weet niet hoe het andere kankerpatienten het vergaat, maar bij mij krijgt het altijd de bovenhand. Nochtans ik heb nergens pijn , alleen wat stijve gewrichten en de moeheid die niet verdwijnt. Ik wist al van mijn interniste dat mijn tumormarker terug wat omhoog was van 17 naar 28. Dus op het randje af.Bij het wachten in de wachtkamer, ging het nogal rustig. Je hoort de mensen hun verhalen vertellen rondom je, maar toch ben je wat in jezelf gekeerd. Mijn gsm begon zo hard te rinkelen in mijn handtas dat ik bijna van mijn stoel viel van't verschieten. Het was mijn zoon die vroeg of ik al meer wist. Mijn oncoloog die juist voorbij kwam trok zijn wenkbrauwen ook omhoog van al dat lawaai. En eer ik die dan opgevist heb, heb je al die ogen op je gericht. Na een half uur achterstand, (dat viel nogal mee) mocht ik verder komen. Bij het onderzoek van de borsten voelde ik toch een felle pijn . Ja dat ziet er niet goed uit , toch maar vlug een echo laten nemen. Ik voelde mijn bloeddruk stijgen van de schrik, en zo rood als een kalkoen kwam ik dan op echografie terecht. Daar waren ze al aan't opruimen voor naar huis te gaan. Dus vlug dat echo tje genomen, en het zag er allemaal normaal uit. Kunnen over die pijn geen verklaring geven, dat kan van alles zijn. s'Anderdaags opgebeld dat mijn tumormarker 25 was. Nog even afwachten , en bij de volgende nacontrole zien of hij nog verhoogd, en dan zouden er andere controles volgen. Je ziet bij kanker kun je nooit nog gerust zijn. aNDREA